<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1"?>
<rss version="2.0" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    <channel>
		<title><![CDATA[arnim]]></title>
        <link>http://arnim.blog.is/blog/arnim/</link>
        <description><![CDATA[bráðfróðleg lesning þeim sem hafa hugarheim]]></description>
        <language>is-is</language>
        <pubDate>Mon, 22 Mar 2010 04:46:28 GMT</pubDate>
        <webMaster>blog@mbl.is</webMaster>
        <item>
            <!-- this entry has files: 
            
            -->
            <title><![CDATA[Íslensk málstefna - breytingartillaga]]></title>
            <link>http://arnim.blog.is/blog/arnim/entry/990690/</link>
            <guid>http://arnim.blog.is/blog/arnim/entry/990690/?t=1260394428</guid>
            <description><![CDATA[<p>Íslenska er tungumál landsins. Tungan er sameign þjóðarinnar. &nbsp;Henni má ekki breyta nema með leyfi Málnefndar. &nbsp;</p><p><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small">(Í tilefni viðtals við Guðrúnu Kvaran í Morgunblaðinu í dag.)</span></p>]]></description>
            <pubDate>Wed, 09 Dec 2009 21:33:48 GMT</pubDate>
            <category><![CDATA[Stjórnmál og samfélag]]></category>
        </item>
        <item>
            <!-- this entry has files: 
            
            -->
            <title><![CDATA[Hvenær er Kani Kani?]]></title>
            <link>http://arnim.blog.is/blog/arnim/entry/986126/</link>
            <guid>http://arnim.blog.is/blog/arnim/entry/986126/?t=1259493393</guid>
            <description><![CDATA[<p><img class="align_right" src="/tn/400/users/04/arnim/img/kaninn.jpg?img_id=937578" border="0" alt="kaninn.jpg" title="kaninn.jpg" align="right" />Þrátt fyrir unglegt útlit og æskuþrótt man ég eftir Kananum gamla, útvarpsstöð sem rekin var af bandaríska herliðinu á Keflavíkur-flugvelli frá 1952. Á þeim árum sem ég byrjaði að spekúlera í músík var nóg af klassík í Ríkisútvarpinu, sem ég hlustaði og mikið á, en erfiðara að finna aðrar gerðir af tónlist. Þá kom Kaninn sér vel enda var þar að finna kalla eins og Casey Kasem, sem spilaði vinsældalista, Wolfman Jack og fleiri músíkmenn sem miðluðu til okkar þeirri tónlist sem vinsæl var vestan hafs.<br /><br />Á þeim árum sem ég hlustaði hvað mest á Kanann, í upphafi áttunda áratugarins, var heilmikið að gerast í músíkinni og ekki bara popp; í bland við Kool and the Gang, Johnny Cash, Jimmy Buffet og Stevie Wonder fékk maður meira fjör frá Lynyrd Skynrd, Mike Oldfield, Led Zeppelin, Doors, Rolling Stones, Santana, Alice Cooper, Derek and the Dominoes, James Brown og KC and The Sunshine Band (víst voru þeir frábærir!).<br /><br />Ég rifja þetta upp hér í kjölfar samtals sem ég átti við gamlan kunningja fyrir stuttu þar sem hann emjaði yfir músíkinni sem spiluð er á útvarpstöðinni Kananum sem byrjaði útsendingar nýverið. Það sem hann hafði helst út á stöðina að setja var að hún var ekki eins og &bdquo;gamli&ldquo; Kaninn, þ.e. að spila tónlist frá áttunda áratugnum (af einhverjum orsökum nefndi hann ekki tónlist frá sjöunda áratugnum, nú eða þeim sjötta þegar útsendingar hófust).<br /><br />Í kjölfar þessa hlustaði ég á Kanann til að grennslast fyrir um hvað væri á seyði og ekki gat ég betur heyrt en að Kaninn anno 2009 væri nákvæmlega eins og Kaninn forðum, þ.e. að spila þá tónlist sem vinsælust er hverju sinni. Til gamans kannaði ég hvað væri efst á baugi hjá þeim &bdquo;Kanamönnum&ldquo;, það er útvarpstöðvum í herstöðvum Bandaríkjamanna víða í Evrópu. Þar eru menn við sama heygarðshornið, þ.e. að spila þá músík sem er vinsælust vestan hafs; listamenn eins og Shakira, Black Eyed Peas, Mariah Carey, Sean Paul og Pink, svo dæmi séu tekin. Að vísu sýnist mér og heyrist menn vera að spila meira rokk á þeim stöðvum en í Kananum íslenska, en það er þá alloft frekar þreytt iðnaðardót og lítið eftirsjá að því: Weezer, Bon Jovi, Pearl Jam og Linkin Park.<br /><br />Það er gott að minnast gömlu daganna, en óheilbrigt að fagna ekki þeim nýju. Eitt það besta við músík er að hún er síbreytileg og þeir sem hafa gaman af tónlistinni tónlistarinnar vegna hljóta að fagna því að sífellt koma nýjar stefnur og nýir straumar. Þeir sem ríghalda í gamalt dót til að reyna að halda í æskuna ættu að skafa aðeins út úr eyrunum og gefa nútímanum sjens. Kananum líka.<br /><br /><font size="1">(Birtist í Mogunblaðinu 24. nóvember sl.)</font></p>]]></description>
            <pubDate>Sun, 29 Nov 2009 11:16:33 GMT</pubDate>
            <category><![CDATA[Tónlist]]></category>
        </item>
        <item>
            <!-- this entry has files: 
            
            -->
            <title><![CDATA[Flóknar fjölskyldur]]></title>
            <link>http://arnim.blog.is/blog/arnim/entry/986124/</link>
            <guid>http://arnim.blog.is/blog/arnim/entry/986124/?t=1259493287</guid>
            <description><![CDATA[<img class="align_right" src="/tn/400/users/04/arnim/img/kiddi_setta_kristbjorg_sjana.jpg?img_id=937793" border="0" alt="Svo skal dansa" title="Svo skal dansa" align="right" />Flókin fjölskyldutengsl eru áberandi í haustbókaflóðinu; flókin fjölskyldutengsl og einstæðar mæður. Það er kannski ekki há prósenta af þeim ca. þrjátíu bókum sem ég er búinn að lesa af haustflóðinu sem snýst um mæður og börn, en það vildi svo til að ég las þrjár bækur í röð sem meira og minna gengu út á brotin fjölskyldumynstur.<br /><br />Tengslin eru hvergi flóknari en í skemmtilegri bók Bjarna Harðarsonar, Svo skal dansa, sem segir sögu tveggja kvenna, Sigríðar Bjarnadóttur Velding og Sesselju dóttur hennar, en Sesselja var langamma Bjarna. Sigríður Velding fæddist um miðja nítjándu öldina og Sesselja skömmu fyrir næstsíðustu aldamót. Sigríður bjó við mikla fátækt, var eiginlega allslaus og Sesselja átti lítið meira, þó hún hafi búið við heldur betri kjör en móðir hennar, en þær áttu báðar börn sem þær gátu ekki annast - Sigríður gaf frá sér tvö börn vegna fátæktar og Sesselja átti fimm börn með fjórum mönnum.<br /><br />Sagan sem Sindri Freysson segir í Dóttir mæðra minna segir einnig frá börnum sem verða viðskila við mæður sínar, eða réttara sagt mæður sem verða að segja skilið við börn sín sökum fátæktar og aðstöðuleysis, því þó okkur hafi heldur miðað áfram í tíma, komnir vel inn í tuttugustu öldina, var fátæktin litlu minni og síst dró úr því að ungar stúlkur létu fallerast - feðurnir lítið annað en sæðisgjafar sem eru úr sögunni að getnaði loknum.<br /><br />Sagan hans Sindra segir frá stúlku sem á tvær mæður, aðra líffræðilega og hina sem elur hana upp. Sagan er þó ekki eins einföld og virðist við fyrstu sýn, því líffræðileg móðir stúlkunnar átti sér annað líf; hófst úr fátækt fyrir vestan í að verða eiginkona stöndugs Englendings áður en hún hrökklaðist til Íslands að nýju, varð að skilja barn eftir þar ytra og síðan að láta frá sér annað.<br /><br />Bók Sindra er mun flóknari smíð en hér er gefið til kynna, en hluti hennar rímaði svo vel við bókina hans Bjarna að mér fannst þær renna saman á kafla.<br /><br />Þriðja bókin sem ég las í lotunni var einnig um konu sem varð að gefa frá sér barn, eða réttara sagt var svipt barni sínu, því bókin hans Bergsveins Birgissonar um hugarfar kúa hefst þar sem foreldrar ungrar stúlku nánast hrekja hana að heiman og svipta hana barninu. Í henni er mesta klisjusmíðin, bæði hvað varðar örlög móðurinnar og svo barnsins, en sagan er líka allt annars eðlis.<br /><br /><font size="1">(Birtist í Morgunblaðinu 1. nóvember sl. Myndin: Kiddi, Setta, Kristbjörg og Sjana koma fyrir í frábærri bók Bjarna Harðarsonar Svo skal dansa.)</font>]]></description>
            <pubDate>Sun, 29 Nov 2009 11:14:47 GMT</pubDate>
            <category><![CDATA[Bækur]]></category>
        </item>
        <item>
            <!-- this entry has files: 
            
            -->
            <title><![CDATA[Sterkar konur óskast]]></title>
            <link>http://arnim.blog.is/blog/arnim/entry/986123/</link>
            <guid>http://arnim.blog.is/blog/arnim/entry/986123/?t=1259493255</guid>
            <description><![CDATA[<p><img class="align_right" src="/tn/400/users/04/arnim/img/world-war-11-strong-women.jpg?img_id=937782" border="0" alt="Sterk kona" title="Sterk kona" align="right" />Það eru viðtekin sannindi í bókaútgáfu að hinn dæmigerði lesandi er kona á miðjum aldri, áhugasöm um menningu og oftar en ekki langskólagengin. Þrátt fyrir það er bókmenntahefð okkar enn karllæg; þó blessunarlega sé sjatnað flóðið af mæðulegum þroskasögum ungra karla sem ætlaði okkur lifandi að drepa fyrir nokkrum árum, er fátt um sterkar konur að pakka inn fyrir þessi jól.<br /><br />Það kemur í sjálfu sér ekki á óvart að lítið fari fyrir konum sem sögupersónum; af þeim íslensku skáldverkum sem ég hef lesið undanfarinn mánuð eða svo eru karlar í góðum meirihluta &ndash; 38 á móti 19.<br /><br />Flestar karlabókanna eru þroska- og baráttusögur karla sem þurfa að komast að því hverjir þeir eru (eða hverjir þeir voru), en inn á milli eru líka bækur sem eru með sterkum konum eða stúlkum í aðalhlutverki, til að mynda Svo skal dansa eftir Bjarna Harðarson, þar sem umkomulausar konur bogna en brotna ekki, og eins í sögunni hans Sindra, Dóttir mæðra minna, þar sem helstu sögupersónur eru konur sem takast á við mikil og erfið örlög.<br /><br />Þá eru eiginlega upp taldar sterkar konur fyrir þessi bókajól, og þær eru í boði karla.<br /><br />Í bókum kvenna birtast meiri gufur, nefni sem dæmi pasturslitla aðalpersónu Blómanna frá Maó eftir Hlín Agnarsdóttur, og höfuðpersónu Hins fullkomna landslags Rögnu Sigurðardóttur sem er óttalegur veifiskati (veifiskata?); hefur lítið sem ekkert frumkvæði þó hún sé alltaf að setja sig í skylmingastellingar (enda eru skylmingar nútímans í eðli sínu varnaríþrótt).<br /><br />Í Góða elskhuganum hennar Steinunnar eru þrjár veigamiklar persónur, forvitnilegur karl, kona sem þýðist hann fyrir einhverjar sakir og svo geðlæknir, fínt efni í sterka sögupersónu, vel menntuð, gáfuð og ákveðin, en svo kemur það í ljós í bókinni að hún þráir ekkert frekar en gullhamra frá karlinum og þegar þeir loks koma er lífi hennar lokið.<br /><br />Kristin Marja kemst eiginlega einna best frá þessu öllu saman í Karlsvagninum, þó hún sé frekar að velta fyrir sér kynslóðabili en bili milli karla og kvenna þá eru konurnar heilar og saga þeirra trúverðug.<br /><br />Svo verður ekki annað sagt en að sú Auður djúpúðga sem birtist í samnefndri bók Vilborgar Davíðsdóttur sé mikið kjarnakvendi. Ég bíð spenntur eftir framhaldinu.<br /><br /><font size="1">(Birtist í Morgunblaðinu 22. nóvember sl.)</font></p>]]></description>
            <pubDate>Sun, 29 Nov 2009 11:14:15 GMT</pubDate>
            <category><![CDATA[Bækur]]></category>
        </item>
        <item>
            <!-- this entry has files: 
            
            -->
            <title><![CDATA[Pappírinn kvaddur]]></title>
            <link>http://arnim.blog.is/blog/arnim/entry/846580/</link>
            <guid>http://arnim.blog.is/blog/arnim/entry/846580/?t=1239010874</guid>
            <description><![CDATA[<img class="align_right" src="/tn/400/users/04/arnim/img/rocket_ebook_transparent_834320.png?img_id=834320" border="0" alt="Rocket eBook" title="Rocket eBook" align="right" />Fyrir
hálfum öðrum áratug lét breski hönnuðurinn og fræðimaðurinn Malcolm
Garret þau orð falla í viðtali við Morgunblaðið að bókin væri úreltur
upplýsingamiðill. Hann var þá meðal annars að rifja upp sams konar
yfirlýsingu og hann hafði sett fram nokkrum árum áður og vakti
talsverða athygli og deilur í Bretlandi. Bókin lifir þó enn sem miðill
skemmtunar og fróðleiks þó ýmislegt bendi til þess að dagar hennar séu
taldir, í það minnsta í núverandi mynd.<br /><br />Yfirlýsing Garrets
beindist að umbúðum en ekki innihaldi; hann var að fjalla um pappír, ef
svo má segja, því hann sá fyrir sér að tölvutæknin byði upp á svo mikla
möguleika í framsetningu á efni að pappírinn hlyti að láta undan síga.
Þeir sem helst hafa gagnrýnt slíka og þvílíka spádóma gleyma því líka
oft að bækur eru meira en pappírsstaflar, það er innihaldið sem skiptir
máli þó fallega búin bók sé listmunur í sjálfu sér.<br /><br />Eitt af þeim
fyrirtækjum sem mestum árangri hefur náð í netverslun er bókaverslunin
Amazon, sem selur reyndar allt milli himins og jarðar í dag. Eigandi
fyrirtækisins, Jeff Bezos,&nbsp; setti það af stað vegna áhuga síns á
verslun, en ekki bókaáhuga; Bezos vildi hasla sér völl á netinu og
ákvað að velja þann varning sem hentaði best að selja þar - bækur;
auðvelt að geyma, auðvelt að senda, vara sem fólk þarf ekki endilega að
handfjatla og þar fram eftir götunum. Í því ljósi, þ.e. að Bezos sé
ekki bundinn pappír neinum tilfinningaböndum, kemur því væntanlega ekki
á óvart að hann hafi séð möguleika felast í því að yfirgefa pappírinn,
fara að selja bækur á rafrænu formi.<br /><br />Eitt af því sem staðið
hefur svonefndum rafbókum fyrir þrifum er að það er erfitt að keppa við
pappír þegar þægindi eru annars vegar; það er þægilegt að lesa svart
letur af hvítum pappír, ekki þarf sérstakan búnað til að lesa bækur
annan en þann sem okkur er náttúrlegur, ekki sérstaka tækniþekkingu
nema þá sem við tileinkum okkur sem börn (lestrarkunnátta), ekki þarf
að hlaða bækur, þær þola talsvert hnjask (meðal annars að digna), hægt
er að hnoða kilju í vasa og hægt er að lesa bók í dag sem prentuð var
fyrir 500 árum.<br /><br />Sumt af þessu verður seint jafnað, það er til að
mynda ekki fyrirsjáanlegt að rafbækur geti virkað án rafmagns, en
tækninni hefur fleygt svo fram að rafbækur eru bæði handhægar og
hentugar og svo hafa þær líka upp á ýmislegt að bjóða sem pappírsbókin
hefur ekki; hægt er að hafa margar bækur í einu í rafbók (jafnvel
þúsundir bóka - hentugt fyrir skólanemendur), sumar rafbækur er hægt að
nota í myrkri, hægt er að stækka og minnka letur, hægt að leita í sumum
bókanna og skrifa minnispunkta án þess að skemma &quot;bókina&quot; og svo má
nota margar rafbækur fyrir sitthvað fleira, til að mynda spila músík ef
vill.<br /><br /><img class="align_right" src="/users/04/arnim/img/rocket_ebook.png?img_id=834318" border="0" alt="Rocket eBook" title="Rocket eBook" align="right" />Rúmur
áratugur er síðan fyrstu rafbækurnar komu á almennan markað, í það
minnsta keypti ég fyrstu rafbókina 1999, Rocket eBook, sem er enn
nothæf, þó hún hafi vikið fyrir nýrri bókum (fyrst GEB 1150 og síðan
Sony Reader). Rocket eBook var fyrsta rafbókin sem náði einhverri
útbreiðslu, en þá var aðalmálið hvernig hægt væri að koma í veg fyrir
að sá sem keypti rafbók gæti miðlað henni til annarra; þ.e. hver bókin
var bundin við rafbók þess sem keypti hana. Á þeim tíma, fyrir um
áratug, deildu menn líka um tekjuskiptinu og olli því meðal annars að
rafbækur voru síst ódýrari en innbundnar bækur, svo einkennilegt sem
það kann að virðast.<br /><br />Á næstu árum birtust reglulega fréttir um
að nú væri þetta alveg að koma, nú myndu rafbækur slá í gegn, en allt
kom fyrir ekki. meira að segja Microsoft lagði tugmilljónir í þróun og
kynningu á hugbúnaði til að lesa slíkar bækur (Microsoft Reader) og
ætlaði að ná markaðnum undir sig. Það var þó ekki fyrr en Sony kynnti
til sögunnar Sony Reader (PRS-500) að hjólin tóku að snúast (PRS-500
kom á markað haustið 2006, PRS-505 kom 2008 og PRS-700 sama ár).<br /><br />Sony varð fljótlega aðal rafbókin og reyndar nánast eina rafbókin sem skipti málið, eða þar til Kindle kom til sögunnar.<br /><br />Það
þótti nánast óðs manns æði þegar Amazon kynnti sína rafbók í nóvember
2007, Kindle. Menn fundu henni flest til foráttu, hún væri ljót og dýr
og svo myndi enginn bókavinur sleppa hendi af pappírnum. Fljótlega kom
þó í ljós að bókaáhugamenn eru ekki endilega pappírsáhugamenn því
Kindle var svo vel tekið að tækið seldist upp á fyrstu fimm tímunum og
löng bið var eftir fleiri rafbókum. Ný útgáfa kom svo á markað sl.
haust, heitir einfaldlega Kindle 2, og verulega endurbætt, þynnri og
öflugri, með betri skjá og meira minni (rúmar um 1.500 bækur). Amazon
hefur ekki gefið út hve margar rafbækur fyrirtækið hefur selt, en
samkvæmt upplýsingum sem birtust á TechCrunch í ágúst sl. höfðu þá
selst um 240.000 eintök, sem er langt umfram spádóma, en rétt er að
geta þess að Kindle fæst ekki utan Bandaríkjanna. Til samanburðar má
geta þess að af Sony Reader höfðu þá selst 300.000 eintök frá því í
október 2006.<br /><br />Kindle er ekki bara fyrir bækur því einnig er hægt
að lesa dagblöð og tímarit í tækinu og sökum þess hvernig tækið er upp
sett er allt efni sent sjálfkrafa í tækið frá Amazon um þriðju
kynslóðar símanet (sendingarkostnaður er innifalinn í verðinu). Hér er
því komið apparat sem hægt er að taka sér í hönd við morgunverðarborðið
til að lesa &quot;blaðið&quot;, enda er hægt að kaupa áskrift að flestum helstu
dagblöðum heims: Le Monde, Frankfurter Allgemeine, The Independent, New
York Times, Los Angeles Times, Corriere Della Sera, Financial Times,
The Wall Street Journal, The International Herald Tribune og svo má
telja.<br /><br />Fróðir eru ekki sammála um það hvaða áhrif Kindle muni
hafa á bóka- og blaðamarkað. Á undanförnum árum hefur mjög hallað undan
fæti hjá dagblöðum vestan hafs og þá aðallega fyrir tilstilli netsins;
skyndilega varð til dreifileið upplýsinga sem er svo miklu ódýrari og
skilvirkari en dagablöð og bókaútgefendur hafa áður þekkt að við því
eiga menn engin svör.<br /><br />Enn sem komið er í það minnsta er ekki svo
ýkja mikill munur á verði bóka og blaða eftir því hvort maður fær efnið
á pappír eða rafrænu formi þó oft sé erfitt að bera saman vegna tilboða
ýmiss konar.<br />Mánaðaráskrift að Los Angeles Times kostar þannig um
1.200 kr. í Kindle (fyrstu tvær vikurnar ókeypis), en áskrift að
pappírsútgáfunni er um 1.500 kr. (kynningartilboð).<br /><br />Sem dæmi um
bók má taka Breaking Dawn, lokabókina í vampírubókaröð Stephenie Meyer,
sem kostar hjá Amazon um 1.600 kr. á pappír (innbundin), en um 1.200 í
Kindle-útgáfu.<br /><br />Þess má geta að sendingarkostnaður er ekki
innifalinn í verðinu á bókum á pappír á Amazon, en hann er um 500 kr.
innanlands (a.m.k. 1.000 kr. til Íslands). Hann er aftur á móti
innifalinn í verði bókar á Kindle-sniði (ókeypis sending yfir
3G-farsímanet).<br /><br />Öll rómantíkin sem tengd er pappírnum, hrjúf
hlýleg áferðin, skrjáfið í pappírnum við morgunverðarborðið, lyktin af
leðurbandinu, myglulykt af gömlum gersemum, velkta kiljan í rassvasanum
- ekkert af þessu skiptir máli því lesendur framtíðarinnar eru þegar
orðnir vanir því að lesa á tölvuskjá, lesa vefsíður daginn út og daginn
inn, og þeir hafa ekki bundist pappír sömu tilfinningaböndum og þær
kynslóðir sem brátt hverfa af sjónarsviðinu.<br /><br />Þó pappír hafi haft
gríðarleg áhrif á sögu Vesturálfu kom hann ekki til sögunnar fyrr en á
tólftu öld og það var ekki fyrr en í upphafi nítjándu aldar að
pappírsframleiðsla varð svo vélvædd og ódýrt að dreifa upplýsingum á
prenti að dagblöð og bækur urðu almenningseign.<br /><br />Munu menn lesa
dagblöð og bækur í sérstökum rafbókum? Skiptumst við á bókum í
tölvupósti? Er 2.000 ára sögu pappírs lokið? Við þessum spurningum er
ekkert augljóst svar, en þó það sé í sjálfu sér engin ástæða til að
halda dauðahaldi í pappírinn er ekki víst að það verði rafbækur sem
hafi vinninginn; það er nefnilega ekkert mál að lesa Laxness í farsíma.<br /><br /><img class="align_right" src="/tn/400/users/04/arnim/img/firmin.jpg?img_id=834222" border="0" alt="Firmin" title="Firmin" align="right" />Í
greinasafninu &quot; Due Considerations: Essays and Criticism &quot; ræðir John
Updike sálugi bækur og mærir pappír eins og gamalla manna er siður;
finnst það ferleg tilhugsun að hugsanlega eigi pappírinn eftir að fara
sömu leið og papírusinn.<br /><br />Í greinasafninu &quot;Due Considerations:
Essays and Criticism&quot; ræðir John Updike sálugi bækur og mærir pappír
eins og gamalla manna er siður; finnst það ferleg tilhugsun að
hugsanlega eigi pappírinn eftir að fara sömu leið og papírusinn.<br />Máli
sínu til stuðnings nefnir Updike nokkur atriði sem við færum á mis við,
við það að hætta að nota pappír til að skrá texta, að vísu ekkert sem
kemur eiginlegum skáld- eða fræðiverkum við, en meðal annars þá gleði
sem menn hafa af að sjá fallega bundnar bækur í hillum og að strjúka
pappír og spjöld af munúð, bók sem minjagrip og svo má telja.<br /><br />Bókin
Firmin eftir Sam Savage segir frá rottunni Firmin sem elst upp við það
að meta bækur eftir innihaldi þeirra, frekar en umbúðum, þ.e. hann
lærir sem lítill rottugríslingur (þrettándi gríslingur drykkfelldrar
móður) að bækur séu hráefni í hreiðurgerð, enda býr hún gríslingunum
sínum þrettán hreiður úr Finnegan's Wake, ólesandi doðranti James
Joyce. Þegar Firmin litli fer síðan halloka í slagnum um spenann
(rottur eru með tólf spena) fer hann að narta í pappírstæturnar í
hreiðrinu og kemst á bragðið: bækur eru hinn besti matur.<br /><br />Svo
vindur sögu Firmin fram, hann étur hvert meistaraverkið af öðru (það er
honum til happs að rottufjölskyldan býr í kjallara fornbókaverslunar),
en svo kemur að hann fer að rýna í textann á síðunum og ekki verður
aftur snúið; Firmin fellur gersamlega fyrir innihaldi bókanna og les
allt það sem hann kemst yfir (og kemst meðal annars að því að oft er
bragð og áferð viðkomandi bóka býsna líkt inntaki þeirra).<br /><br />Ýmsir
þeir sem fjallað hafa um Firmin hafa haft á orði að erfitt hafi verið
að komast yfir það að aðalsöguhetjan sé rotta, alla jafna hafi menn á
þeim illan bifur og hjálpar lítt til þó um sé að ræða víðlesna og fróða
bókarottu - erfitt sé að líta fram hjá því að rottur eru óþrifaleg og
illskeytt kvikindi sem bera með sér plágur og annað ógeð. Rottur eru
líka óþokkarnir í sögunni af Despereaux, en mýsnar hetjur, sætar og
indælar.<br /><br /><img class="align_right" src="/tn/400/users/04/arnim/img/jkmlmlcfuq3pewka.jpg?img_id=834232" border="0" alt="Despereaux" title="Despereaux" align="right" />Sagan
af Despereaux, The Tale of Despereaux, er byggð á samnefndri skáldsögu
eftir Kate DiCamillo sem fékk Newberry-verðlaunin bandarísku fyrir
bestu barnabók 2004. Höfuðpersóna bókarinnar er nagdýr, líkt og í
Firmin, en nú er það mús og það engin venjuleg mús heldur mús sem
óttast ekkert og engan. Það skapar eðlilega ýmis vandræði í heimi
músanna, því mýs eiga vitanlega alltaf að vera eins og mýs undir
fjalaketti.<br /><br />Inn í söguna af Despereaux, sem varð að vinsælli
kvikmynd og sýnd var í vor, fléttast rotta sem er góð, svo vond og svo
góð aftur, óhamingjusöm prinsessa og óhamingjusöm ekki-prinsessa,
súpuveisla og lútublús svo fátt eitt sé talið. Despereaux er þó málið,
músin hugprúða, sem ekki tekst að skelfa þrátt fyrir ítrekaðar
tilraunir fjölskyldu hennar og yfirvalda í Músalandi. Gengur svo langt
að þegar hún á að læra að naga bækur fer hún að lesa þær og þá tekur
steininn úr: Despereaux er varpað í ystu myrkur. Updike hefði
væntanlega kunnað að meta það.<br /><br />(Hlutar af þessari langloku birtust í Morgunblaðinu í mars og apríl.)]]></description>
            <pubDate>Mon, 06 Apr 2009 09:41:14 GMT</pubDate>
            <category><![CDATA[Bækur]]></category>
        </item>
    </channel>
</rss>
